Na odrodzającą się Polskę sypie się lawina nieszczęść.  Wobec klęsk na wschodzie i kryzysu politycznego w kraju, premier Władysław Grabski powołuje 1 lipca Radę Obrony Państwa.  4 lipca rusza wielka ofensywa bolszewicka na Białorusi.  W ciągu 2 tygodni wojska Michaiła Tuchaczewskiego zajmują Mińsk, Wilno, Grodno i Pińsk.  W zdobytym przez Sowietów Tarnopolu proklamowana zostaje Galicyjska Socjalistyczna Republika Rad. 

Po walkach z Litwinami i bolszewikami wojska polskie zmuszone są opuścić  Wilno.  19 lipca wojska litewskie zajmują Puńsk, Sejny i Giby, a 30 lipca wkraczają do Suwałk.   Wojska polskie cofają się w krwawych bojach. W wielu miejscach dochodzi do paniki, bo nadciągające ze wschodu hordy nie oszczędzają nikogo.  Na kraj spada widmo tatarskich mordów, gwałtów, grabieży i zniszczenia. W tej tragicznej sytuacji skłóceni  politycy porozumiewają się i  24 lipca powstaje Rząd Obrony Narodowej z Wincentym Witosem na czele. W jego skład wchodzą m.in. Ignacy Daszyński, Gabriel Narutowicz i Maciej Rataj.   Ale pochód bolszewicki trwa nadal - 27 lipca Armia Czerwona zdobywa twierdzę Osowiec, a  następnego dnia zajmuje Białystok, gdzie powstaje marionetkowy rząd, którego celem jest sowietyzacja Polski. W jego skład wchodzą Julian Marchlewski i Feliks Kon, ale faktycznym decydentem jest krwawy szef Czeki  Feliks Dzierżyński. Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski wydaje manifest zapowiadający utworzenie Polskiej Republiki Radzieckiej.  

W końcu lipca Armia Czerwona zajmuje twierdzę Brześć nad Bugiem, a głównodowodzący Tuchaczewski rozkazuje swych wojskom zajęcie najpóźniej w ciągu 2 tygodni Warszawy.  W obliczu śmiertelnego zagrożenia kraju Episkopat oddaje Polskę pod opiekę Maki Boskiej.

(Na zdjęciu: Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski, w środku siedzą Feliks Dzierżyński,  Julian Marchlewski i Feliks Kon, fot. Wykonana na początku sierpnia 1920 r. )